Πλυντήριο απ' το Ίντερνετ

Η αντικατάσταση ενός πλυντηρίου είναι κατά κανόνα μια οδυνηρή ιστορία. Το παλιό πλυντήριο αρχίζει να γίνεται δύστροπο, δεν τελειώνει τις πλύσεις ή δεν τις αρχίζει καν. Στην αρχή το κοιτάζεις με απορία, ύστερα προσπαθείς να δεις μήπως μπορείς να λύσεις το πρόβλημα ξεκινώντας το απ' την αρχή και πατώντας τα κουμπιά του αλλιώς, ύστερα απογοητεύεσαι και καλείς το περίφημο σέρβις. Έρχεται ένας τεχνικός που δεν καταφέρνει να το διορθώσει με απλά μέσα, σου λέει ότι χρειάζονται ανταλλακτικά που είναι τόσο ακριβά όσο σχεδόν ένα νέο πλυντήριο. Όταν ξεπεραστεί ο Ρουβίκωνας της απόφασης για νέο πλυντήριο αρχίζει η έρευνα αγοράς. Στο μεταξύ η τεχνολογία έχει προχωρήσει κάπως και τα νέα πλυντήρια δεν είναι σαν αυτά που ήξερες, η επιλογή δεν είναι τόσο απλή. Όταν αυτή οριστικοποιηθεί αρχίζει η διαδικασία της παραγγελίας, της μεταφοράς και της εγκατάστασης. Σήμερα οι ιστοσελίδες των διαδικτυακών καταστημάτων και οι αντίστοιχες πληρωμές έχουν απλοποιήσει την παραγγελία, αλλά η μεταφορά ενός ογκώδους μεταλλικού κουτιού από μια αποθήκη στην τελική θέση ενός σπιτιού, όπου θα συνδεθεί με ρεύμα, ύδρευση και αποχέτευση, μπορεί να έχει τις δυσκολίες της. Πριν από μερικές δεκαετίες οι εταιρίες προσέφεραν μια ακόμη υπηρεσία, ερχόταν στο σπίτι μια κυρία με διαφημιστικά απορρυπαντικά που έδειχνε πώς γίνεται η πρώτη πλύση και γενικά τον χειρισμό της θαυμαστής συσκευής. Όλα αυτά μπορούν να πάρουν μέρες, στο μεταξύ τα άπλυτα σχηματίζουν σωρούς και σε μια οικογένεια αυξάνουν το επίπεδο δυσφορίας και γκρίνιας.

Ο κύριος Κώστας είχε να αντιμετωπίσει μόνο τη γκρίνια του εαυτού του. Ήταν αμετανόητος εργένης, πλην άψογος και ατσαλάκωτος στο ντύσιμό του, χρησιμοποιώντας τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Τα κλειδιά της αποτελεσματικότητας ήταν ένα καλό πλυντήριο και μια σιδερώστρα ατμού, την οποία χειριζόταν αριστοτεχνικά σαν να ήταν πρώην υπάλληλος καθαριστηρίου. Είχε μάθει να πατάει τα παντελόνια με δύο κινήσεις και τα πουκάμισα με τρεις. Όλα τα άλλα ρούχα με μία, το πολύ δύο, αλλά έβγαιναν τέλεια. Είχε φτάσει στο σημείο να παρατηρεί τα πουκάμισα και τα παντελόνιαι των άλλων για να διαπιστώσει αν ήταν σιδερωμένα με σιδερώστρα ή με σίδερο.

Το πλυντήριο ήταν στριμωγμένο, κρυμμένο, στο βάθος ενός βεσέ κάτω από μια σκάλα. Ήταν διακριτικό, σχεδόν ανύπαρκτο. Έβαζε τα ρούχα και το απορρυπαντικό, έβγαιναν πλυμένα και στιμμένα, έτοιμα να πάρουν την άγουσα για τη σιδερώστρα. Ώσπου μια Δευτέρα πρωί άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως. Το μόνο που έκανε το πλυντήριο ήταν να ανάβει και να σβήνει τα λαμπάκια του, μετά αρνιόταν πεισματικά να τραβήξει νερό καταλήγοντας σε τρία στη σειρά αναμμένα λαμπάκια. Ο Κώστας έβγαλε την πρίζα, την ξανάβαλε και ξαναδοκίμασε, αλλά τα λαμπάκια αναβόσβησαν στον ίδιο αποθαρρυντικό συνδυασμό. Μετά από τρίτη και τέταρτη δοκιμή είχε πλέον εμπεδώσει το μάταιο των περαιτέρω προσπαθειών. Πήρε ένα φακό κι έσκυψε πίσω στα σκοτάδια, εκεί που έφευγαν οι σωλήνες της εισόδου και εξόδου του νερού, τώρα ανενεργοί, για να ανακαλύψει και να φωτογραφίσει με το κινητό την ταμπέλα ταυτότητας του μοντέλου. Ύστερα άνοιξε τον υπολογιστή του, έγραψε στην αναζήτηση οδηγίες χρήσης πλυντηρίου τάδε κι έλαβε μια σειρά απαντήσεων. Δεν μπήκε στις πάνω πάνω γνωστές ιστοσελίδες απατεώνων που προσφέρουν μόνο μετά από πληρωμή φυλλάδια οδηγιών σε κορόιδα. Τις βρήκε πολύ πιο κάτω στις ιστοσελίδες της κατασκευάστριας. Τι σήμαιναν τα τρία λαμπάκια στη σειρά; Σύμφωνα με τον πίνακα συμπτωμάτων βλάβης το κρυφό μήνυμά τους ήταν ότι "η πόρτα είναι ανοιχτή". Φυσικά η πόρτα ήταν μια χαρά κλειστή, αφού μάλιστα παρέμενε κλειδωμένη μετά από κάθε νέα προσπάθεια, αλλά με τον εγκέφαλο του πλυντηρίου δεν μπορείς να κάνεις διαπραγμάτευση, είναι κεφάλι αγύριστο.

Το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, μπήκε σε κάτι σελίδες ανταλλακτικών που έγραφαν για μια ασφάλεια πόρτας. Να προσπαθούσε να αλλάξει μόνος του την ασφάλεια πόρτας; Δύσκολο.

Κάλεσε το σέρβις της κατασκευάστριας, ευτυχώς υπαρκτό στην Ελλάδα: "Αν θέλετε να δείτε τα προϊόντα μας πατήστε το ένα, αν θέλετε το λογιστήριο πατήστε το δύο ... αν θέλετε το σέρβις πατήστε το εννιά." Πάτησε το εννιά. "Είστε σε γραμμή προτεραιότητας, παρακαλώ περιμένετε". Ένας κύριος απάντησε από την άλλη πλευρά της γραμμής σε δυο τρία λεπτά, επίδοση αξιοζήλευτη όταν άλλοι κάνουν και μια ώρα. Ζήτησε τον ακριβή κωδικό μοντέλου της συσκευής, αλλά ο Κώστας ήταν προετοιμασμένος. Ύστερα διηγήθηκε το πρόβλημα. "Αν θέλετε μπορούμε να σας στείλουμε τον τεχνικό μας να κάνει τη διάγνωση της βλάβης, η επίσκεψη κοστίζει πενήντα εννιά ευρώ, και μετά ό,τι κοστίσουν τα ανταλλακτικά." Έκλεισε το ραντεβού για Παρασκευή. Πιο νωρίς δεν είχαν, πάει η βδομάδα. "Τι ώρα θα έρθει;" ρώτησε ο Κώστας. "Θα σας πάρει τηλέφωνο ο τεχνικός την Παρασκευή το πρωί, ανάλογα με τα άλλα ραντεβού του". "Θα έχει μαζί του τα κατάλληλα ανταλλακτικά;" "Ναι, εννοείται." Τίποτε δεν εννοείται, αποκλείεται να έχει μαζί του όλα τα πιθανά ανταλλακτικά για όλες τις επισεκευές που είναι πιθανό να κάνει, σκέφτηκε ο Κώστας, αλλά θεώρησε περιττό το να φέρει αντιρρήσεις. Ύστερα φρόντισε να κανονίσει τηλε-εργασία για την Παρασκευή.

Ο τεχνικός συνεπέστατος όντως τηλεφώνησε Παρασκευή πρωί και είπε ότι θα έφτανε αργά το μεσημέρι, γύρω στις τρεις. Πέντε λεπτά μετά το τηλεφώνημα τα άγχη του Κώστα άρχισαν να ανεβαίνουν με το πρόσχημα της σωστής προετοιμασίας. Κάλεσε πίσω τον τεχνικό για να του πει να πάρει μαζί του εκείνο το ανταλλακτικό ασφάλειας πόρτας. Αλλά κανείς δεν απάντησε στην κλήση.

Ο τεχνικός δεν είχε το αναμενόμενο προφίλ, θα μπορούσε να είναι καθηγητής φιλόλογος ή μουσικός σε ορχήστρα κλασικής μουσικής ή γιατρός παθολόγος ή και ψυχίατρος πλυντηρίων με παραισθήσεις. "Νομίζει ότι δεν είναι κλειστή η πόρτα" ήταν μια από τις πρώτες κουβέντες που του είπε ο Κώστας. Ο τεχνικός δεν εντυπωσιάστηκε από τη διάγνωση ενός ασχέτου, "θα δούμε" απάντησε με το ύφος του ειδικού που ήταν, αλλά οπωσδήποτε κάτω από το μέσο επίπεδο υπεροψίας των συναδέλφων του. Ύστερα χώθηκε στο βεσεδάκι κι ακούστηκε να κάνει τηλεφωνήματα σε κάποιον συνάδελφό του που προφανώς τον καθοδηγούσε βήμα βήμα να εκτελεί δοκιμές πατώντας τα κουμπάκια. Μετά από κανένα εικοσάλεπτο έβγαλε την ιατρική του διάγνωση: "Φταίνε μάλλον οι ψήκτρες, μπορούμε να τις αλλάξουμε. Μπορεί όμως να χρειαστεί και αλλαγή πλακέτας." "Και πόσο θα στοιχίσουν αυτά;" "Θα σας τα γράψω, σκεφτείτε και παίρνετε τηλέφωνο το σέρβις." Ύστερα έγραψε μια απόδειξη για 59 ευρώ και στην πίσω πλευρά σημείωσε: Ψήκτρες 150, πλακέτα 170. "Δηλαδή θα έχω αγοράσει το μισό πλυντήριο, ενώ το άλλο μισό θα είναι παλιό και μπορεί να χαλάσει οπουδήποτε αλλού", είπε ο Κώστας. Ο τεχνικός του χαμογέλασε: "Μπορείτε να ζητήσετε αντικατάσταση". Η ιατρική επίσκεψη επέτυχε, ο ασθενής μάλλον απέθανε. Πριν φύγει ο τεχνικός πρόσθεσε επιφυλακτικά μια ακροτελεύτια δήλωση: "Το χτύπησα κι έπαιξε κάπως, αλλά σίγουρα δεν είναι σε καλή κατάσταση". "Αν το χτυπήσω κι εγώ θα ξαναπαίξει;" "Ίσως. Επίσης πρέπει να σας πω ότι δεν βγάζει πια η εταιρία τόσο στενό μοντέλο, αλλά οποιοδήποτε κανονικό εξηντάρι χωράει." "Είστε βέβαιος;" Ο τεχνικός έβγαλε τη μεζούρα του, ξαναμπήκε στο χώρο, και βγαίνοντας αποφάνθηκε: "Άνετα. Εξ άλλου θα μας φωνάξετε να σας το τοποθετήσουμε δωρεάν εφόσον πάρετε αντικατάσταση. Εγώ ο ίδιος θα έρθω." Ένας άλλος θα μπορούσε να είχε απαντήσει "μπρίκια κολλάμε;" αλλά δεν ταίριαζε με το στυλ του συγκεκριμένου.

Το απόγευμα της Παρασκευής ο Κώστας κατάφερε να βαρέσει κι αυτός τον κάδο και να κάνει δυο πλύσεις για να μειώσει τη στίβα με τα άπλυτα. Αναρωτήθηκε μήπως το πλυντήριο είχε συνέλθει γενικώς, μήπως κάπου είχε βραχεί και στέγνωσε, μήπως το μυαλό του κουνήθηκε και πήγε στη θέση του, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Στην τρίτη πλύση όμως κόλλησε οριστικά αδιαφορώντας πλήρως όσο κι αν ο κάδος δεχόταν μπάτσους.

Την επόμενη μέρα, Σάββατο, ο Κώστας μπήκε στον ιστότοπο της εταιρίας να φροντίσει για αντικατάσταση. Υπήρχαν δεκάδες μοντέλα, δεν πίστευε στα μάτια του. Θα του έπαιρνε ώρες, αν όχι μέρες, να καταλάβει τις διαφορές τους που κατέληγαν πάντως σε διαφορετικές τελικές τιμές. Διάλεξε ένα όχι και τόσο ακριβό, πάτησε το κουμπί αγοράς, αλλά τον πέταξε σε μια άλλη σελίδα με συνιστώμενα καταστήματα πώλησης. Διάλεξε το Πι, ένα γνωστό μεγάλο κατάστημα ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών από το οποίο είχε κάνει κι άλλες αγορές στο παρελθόν, όχι όμως για τόσο μεγάλες συσκευές. Μια χαρούμενη χρωματιστή σελίδα πετάχτηκε με το μοντέλο που είχε διαλέξει στο κέντρο και παραδίπλα μια ανακοίνωση που έλεγε "αν παραγγείλετε τώρα, θα παραλάβετε τη Δευτέρα". Του φάνηκε απίστευτο, αλλά πάλι γιατί όχι; Δεν είχαν κάνει πρόοδο οι εφοδιαστικές αλυσίδες; Πάτησε το κουμπί, αγόρασε κι όλες τις υπηρεσίες εγκατάστασης της νέας και απόσυρσης της παλιάς συσκευής για να μην περιμένει την υλοποίηση της υπόσχεσης του σέρβις που μπορεί να ερχόταν μόνο Παρασκευές, πλήρωσε με την πιστωτική του και σκέφτηκε περιχαρής ότι τη Δευτέρα το απόγευμα ίσως όλα να ήταν τελειωμένα μέσα στον κόσμο της νέας εποχής των ηλεκτρονικών καταστημάτων. Αμέσως έλαβε στον υπολογιστή του μήνυμα: "Το προϊόν σας έχει δρομολογηθεί, θα ειδοποιηθείτε στη συνέχεια για την πορεία της παραγγελίας σας αριθμός τάδε, την οποία πορεία μπορείτε συνεχώς να παρακολουθείτε πατώντας αυτό το κουμπί". Τα ρομπότ είχαν ξυπνήσει, για την ακρίβεια δεν κοιμόταν ποτέ. Πάτησε το κουμπί. Βγήκε η ιστοσελίδα της πορείας με διάφορα στάδια και το μήνυμα: "Το προϊόν σας είναι σε συλλογή." Δεν είχε παρά να περιμένει τη Δευτέρα το πρωί να δει την πορεία να πηγαίνει παρακάτω, εννοείται πως δεν περίμενε να συμβεί κάτι κυριακάτικα.

Δευτέρα πρωί πάτησε το κουμπί ενημέρωσης για την πορεία της παραγγελίας: "Το προϊόν σας είναι σε συλλογή". Μέχρι το μεσημέρι θα το είχε πατήσει ως και τριάντα φορές. Το προϊόν ήταν πάντα σε συλλογή. Τι συλλογή; Γραμματοσήμων; Τελικά γύρω στις τρεις κάτι κινήθηκε: "Το προϊόν σας είναι έτοιμο να παραδοθεί στον μεταφορέα." Ο Κώστας φαντάστηκε ένα χαρτοκιβώτιο σε μια ουρά κιβωτίων κοντά στην έξοδο μιας αποθήκης της Αττικής, με μια ετικέτα με το όνομα και τη διεύθυνσή του.

Αλλά κανείς δεν βιαζόταν να πάει να το παραλάβει. Τις επόμενες δυο ώρες δεν άλλαξε τίποτε στην πορεία εκτέλεσης. Δεν φαινόταν να έχει π.χ. φορτωθεί ή να είναι στο δρόμο. Βρήκε με τα πολλά το τηλέφωνο επικοινωνίας του Πι. "Θέλετε να κάνετε νέα αγορά; Πατήστε το ένα ... Θέλετε να μάθετε για την παραγγελία σας, πατήστε τον αριθμό ...". Τον πάτησε. "Η παραγγελία σας είναι έτοιμη να δοθεί στον μεταφορέα, ο οποίος θα επικοινήσει μαζί σας μόλις το παραλάβει. Γεια σας." Το καταραμένο αυτόματο σύστημα του έκλεισε το τηλέφωνο πριν βγάλει κιχ.

Ο Κώστας όμως δεν ήταν απ' αυτούς που παραιτούνται εύκολα. Με τα πολλά βρήκε κανάλι επικοινωνίας γραπτών μηνυμάτων με το Πι κι έγραψε: "Έχω την παραγγελία αριθμός τάδε κ.λπ. κ.λπ. Μήπως γνωρίζετε τι ώρα προβλέπεται να έρθει σήμερα, ώστε να προλάβει να γίνει και η εγκατάσταση;" Δεν είχε πολλές ελπίδες ότι θα του ερχόταν απάντηση, αλλά σκέφτηκε πως δεν είχε τίποτε να χάσει. Μετά από πέντε λεπτά ακούστηκε ένα ντιν: "Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Αφροδίτη και είμαι εδώ για εσάς. Θα επικοινωνήσει μαζί σας ο συνεργάτης μας των μεταφορών αμέσως μόλις δρομολογηθεί η παράδοση στο χώρο σας και θα γίνει η εγκατάσταση κατά την παράδοση όπως έχετε επιλέξει." Εμφανής κονσέρβα σκέφτηκε ο Κώστας και ότι αυτή η Αφροδίτη με το ωραίο όνομα, αν ήταν άνθρωπος, δεν έκανε καν τον κόπο να δει πού βρισκόταν το κιβώτιό του, αλλά είχε διαβάσει το ίδιο σύστημα που διάβαζε κι αυτός. Επέμεινε: "Μέχρι ποια ώρα μπορεί να φτάσει αυτό, δηλαδή μέχρι τι ώρα γίνονται παραδόσεις και εγκαταστάσεις;" Μετά από άλλα πέντε λεπτά δεύτερο ντιν: "Οι παραδόσεις γίνονται 09:00 με 17:00, θα επικοινωνήσει μαζί σας η μεταφορική Βρουμβρούμ αμέσως μόλις δρομολογηθεί η παράδοση στο χώρο σας." Πετούσαν τώρα το μπαλάκι στη μεταφορική. Η ώρα ωστόσο ήταν πέντε παρά πέντε. Είχαν άλλα πέντε λεπτά να εμφανισθούν και να ολοκληρώσουν τη μεταφορά. Η Αφροδίτη μάλλον δεν είχε δει το ρολόι της. Ο Κώστας επέμεινε τώρα που είχε βρει ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας: "Δηλαδή μιλάμε για αύριο, ενώ είχατε πει σήμερα. Και περίμενα όλη μέρα." "Η παραγγελία σας δεν έχει ακόμη δρομολογηθεί ... θα επικοινωνήσει μαζί σας η Βρουμβρούμ." "Εγώ δεν αγόρασα από την Βρουμβρουμ αλλά από το Πι. Να επικοινωνήσετε εσείς μαζί της, παρακαλώ." Η Αφροδίτη έστειλε τρίτη φορά το προηγούμενο. Ο Κώστας τα πήρε στο κρανίο, της απάντησε "λυπηρό και ασυνεπές". Η Αφροδίτη ψάρεψε μια άλλη κονσέρβα από τη συλλογή με τις διαθέσιμες απαντήσεις της: "Στόχος μας είναι να απολαμβάνετε με κάθε σας παραγγελία, την ταχύτητα και την ποιότητα των υπηρεσιών μας και λυπούμαστε ... βελτιώνουμε το επίπεδο της εξυπηρέτησης ... είμαστε στην διάθεση σας για οτιδήποτε χρειαστείτε." Του έβαλε στο τέλος και μια φατσούλα χαμογελαστή. "Λόγια του αέρα" της απάντησε στιφά ο Κώστας με προϋπολογισμένη αγένεια και πρόσθεσε ότι θα έγραφε μια κριτική για το Πι στα κοινωνικά δίκτυα, ίσως τη μόνη απειλή που θα μπορούσε να κινητοποιήσει την Αφροδίτη. Μετά έβαλε κι αυτός μια φατσούλα με χείλια στραβωμένα.

Ο Κώστας είχε προπληρώσει στο Πι μαζί με όλα τ' άλλα απεγκατάσταση παλιάς συσκευής και απόσυρση. Αυτή όμως η στασιμότητα τον βασάνιζε. Σκέφτηκε να προχωρήσει μόνος του την κατάσταση. Μπήκε στο βεσέ, τράβηξε πιο μπροστά το πληγωμένο πλυντήριο, το έβγαλε από την πρίζα, ξεκόλλησε τον σωλήνα απορροής, έκλεισε τη βάνα ύδρευσης, ξεβίδωσε τον σωλήνα εισροής. Άρχισαν να τρέχουν νερά στο πάτωμα. Κατάλαβε το λάθος του, σήκωσε ψηλά τον σωλήνα εισροής κι έτρεξε για κουβά και σφουγγαρίστρα. Ύστερα έσυρε το πλυντήριο κοντά στην εξώπορτα. Ύστερα έμεινε να το παρατηρεί. Πλησίαζε η ώρα του αποχαιρετισμού, αλλά ήταν ακόμη άγνωστη.

Τρίτη πρωί οχτώμιση η πορεία της παραγγελίας προχώρησε ένα βήμα, το πακέτο είχε παραδοθεί στη μεταφορική. Επίσης πήρε ένα μήνυμα της Βρουμβρούμ που έδειχνε το φορτηγό να ξεκινάει από κάπου μακριά στη νότια Αττική, ενώ έδινε και το τηλέφωνο του οδηγού. Από κει και πέρα το Πι ξεφορτωνόταν, ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε, τον Κώστα. Εκείνος πάλι είχε προχωρήσει στο επόμενο βήμα άγχους σκεπτόμενος ότι οι μεταφορείς δεν θα είχαν ιδέα από εγκατάσταση. Έστειλε ένα νέο μήνυμα στην Αφροδίτη, ή σε όποιον άλλον ήταν στη θέση της και μπορεί μεν να μη γνώριζε τίποτε, αλλά θα διάβαζε τον ως τότε διάλογο: "Θα είναι μαζί τεχνικός που θα κάνει απεγκατάσταση του παλιού και εγκατάσταση του νέου;" "Όλα θα γίνουν σωστά. Θα έρθει τεχνικός εγκατάστασης." Αυτό σήμαινε ότι θα ερχόταν αργότερα σε επόμενο ραντεβού με επόμενη αναμονή; Έ όχι. "Ναι, αλλά αν δεν έρθουν μαζί, πώς θα γίνει η απόσυρση χωρίς να έχει γίνει απεγκατάσταση; Θα έρθει η μεταφορική δυο φορές; Και πώς θα βάλει το νέο πλυντήριο στη θέση του χωρίς να έχει βγει το παλιό;" Και πήρε πάλι την απάντηση ότι όλα θα γίνονταν σωστά. Η Αφροδίτη εμφανώς δεν είχε ιδέα τι απ' όλα τα προηγούμενα θα γινόταν. Ο ίδιος βέβαια είχε αποκρύψει το γεγονός ότι είχε κάνει την απεγκατάσταση μόνος του.

Το επόμενο βήμα τον έπεισε ότι η άλλη πλευρά όχι μόνο δεν είχε ιδέα για τις πραγματικές απαντήσεις, αλλά και ότι είχε πέσει σε πανικό. Χτύπησε το κινητό του: "Λέγομαι τάδε, είμαι ο υπεύθυνος της Βρουμβρουμ, σας ενημερώνω ότι έχω ειδοποιηθεί και από το Πι. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;" "Ότι η παράδοση ήταν να γίνει χθες είναι ένα πρώτο πρόβλημα." Ενώ άκουγε την κλασική δικιολογία ότι αυτοί δεν είχαν σχετική ενημέρωση τον Κώστα έτρωγε η υποψία ότι αυτός ο τύπος από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο ιδιοκτήτης, διευθύνων σύμβουλος, εκτελεστικός διευθυντής κι όλα τα άλλα μιας εταιρίας με δύο υπαλλήλους κι ένα φορτηγό. Ταυτόχρονα έκανε την αυτοκριτική του ότι όλα αυτά ίσως ήταν η δική του αντιπαραγωγική παράνοια. Ζήτησε και πήρε τη διαβεβαίωση ότι θα ήταν μαζί με τους μεταφορείς τεχνικός για απεγκατάσταση και εγκατάσταση. "Έχετε κάποια εκτίμηση για την ώρα άφιξης; Χθες περίμενα όλη μέρα." "Εξαρτάται από τη δρομολόγηση που είναι αυτόματη". Με περισσότερο αυτοματισμό πεθαίνεις, σκέφτηκε ο Κώστας.

Τρεις ώρες αργότερα ο χάρτης έδειχνε το φορτηγό κάπου κοντά. Μια γραμμή δρομολόγησης ένωνε το σημαδάκι του φορτηγού με το σπίτι του Κώστα. Το επόμενο τέταρτο κοίταζε το σημαδάκι με αγωνία και το έβλεπε να πλησιάζει ενώ η γραμμή γινόταν όλο και πιο κοντή. Είχε λίγο αργότερα φτάσει στο τελευταίο και πιο κοντινό φανάρι της περιοχής. Έμενε όμως αινιγματικά ακίνητο, σαν να μην άναβε το πράσινο ποτέ. Ύστερα η γραμμή δρομολόγησης άλλαξε γι' αλλού κι αλλού και το φορτηγό τινάχτηκε στη νέα πορεία απομακρυνόμενο. Δεν άντεξε ο Κώστας, κάλεσε τον "υπεύθυνο", του οποίου το κινητό είχε πλέον, και τον ρώτησε: "Πώς γίνεται να φαίνεται το φορτηγό σας να έρχεται προς μένα, να φτάνει στο διπλανό τετράγωνο και μετά ξαφνικά να πηγαίνει αλλού;" "Η δρομολόγηση είναι αυτόματη, εξαρτάται από ένα πλήθος παραμέτρων." Περαιτέρω συζήτηση σχετικά με το πώς σκέφτονται οι μηχανές και ποιες ήταν οι τιμές αγνώστων παραμέτρων ήταν προφανώς περιττή και αδιέξοδη. Ύστερα κάλεσε το κινητό του οδηγού να τον ρωτήσει γιατί πέρασε από δίπλα και δεν σταμάτησε, αλλά φυσικά άκουσε την ηχογραφημένη απάντηση ότι "ο συνδρομητής που καλείτε έχει πιθανώς το τηλέφωνό του κλειστό". Ύστερα κατάλαβε ότι κι ο χάρτης έδειχνε ό,τι να 'ναι, ότι το φορτηγό πηδούσε σε τυχαίες θέσεις, ότι όλα ήταν μια μούφα για να φαίνεται πως υπάρχει παρακολούθηση πορείας, κάτι που θα είχε ίσως ζητήσει το Πι από την Βρουμβρούμ για να της δώσει την υπεργολαβία της μεταφοράς. Σηκώθηκε βγάζοντας καπνούς κι έφυγε για ένα περίπατο στα γύρω τετράγωνα. Ας έρθουν ποτέ κι ας μη με βρουν αν ποτέ έρθουν, σκεφτόταν. Δέκα λεπτά αργότερα χτύπησε το κινητό του: "Είμαι ο οδηγός, σε δέκα λεπτά φτάνουμε, σε ποιον όροφο είστε;" "Στον δεύτερο". Έσπευσε να επιστρέψει.

Έφτασαν σχεδόν ταυτόχρονα όλοι έξω από το σπίτι. Το φορτηγάκι δεν έγραφε Βρουμβρούμ, αλλά Πι. Ήταν υπαρκτή η Βρουμβρουμ ή μόνο μια δικιολογία της Πι; Βγήκαν από μέσα δυο τύποι, ο ένας με μια ποδιά εργαλείων, σημάδι καθησυχαστικό ότι ίσως και να γινόταν η εγκατάσταση. Ανέβηκε μαζί με τον Κώστα ο πρώτος, ο δεύτερος έμεινε στο φορτηγό να περιμένει. Τι να περιμένει; "Μπορώ να δω το χώρο που θα μπει το πλυντήριο;" είπε ο πρώτος. Τον είδε κι απεφάνθη: "Είναι δύσκολο, ο χώρος είναι στενός, πρέπει να το μανουβράρουμε δίπλα από το νιπτήρα και να το περάσουμε σηκωτό πάνω από τη λεκάνη. Είναι πολύ βαρύ. Ίσως και να μη χωράει." "Η εταιρία μέτρησε, μας είπε ότι περνάει και προφανώς χωράει, μέτρησαν αυτοί, μπορείτε να μετρήσετε κι εσείς". "Δεν ξέρω, μπορεί και να χτυπήσει. Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη να το χτυπήσουμε." "Μα το είπε ο εκπρόσωπος της εταιρίας ότι χωράει και γίνεται." "Δεν μας ενδιαφέρει. Εγώ είμαι τώρα εδώ και σας λέω ότι είναι επικίνδυνο." Στο μεταξύ μπήκε κι ο δεύτερος. Ο Κώστας ήταν βέβαιος πως παιζόταν μια θεατρική παράσταση για να του αποσπάσουν πρόσθετη αμοιβή. Αν και θα έκανε οτιδήποτε για να ξεμπερδέψει και θα τους την έδινε, περίμενε να το παραδεχτούν, να ομολογήσουν, να του ζητήσουν ευθέως και χωρίς ντροπή το κάτι παραπάνω, να προσδιορίσουν ένα ποσό. Αντ' αυτού ο πρώτος το πήγε παρακάτω και του είπε: "Έχω και παιδιά, γιατί να διακινδυνέψω τη σωματική μου ακεραιότητα; Δεν θα το κάνω." Ύστερα πήρε τον προϊστάμενό του, του διεκτραγώδησε την κατάσταση με τα πιο μελανά χρώματα, πήρε αμέσως την άδειά του να μην κάνει τίποτε. Οι διέξοδοι είχαν κλείσει. "Τουλάχιστον πάρτε το παλιό, ανεβάστε το νέο και παραδώστε το", είπε ο Κώστας γνωρίζοντας ότι είχε δηλώσει στη φόρμα παραγγελίας όροφο χωρίς ασανσέρ, άρα δεν μπορούσαν να του αρνηθούν κάτι που θα ακύρωνε την παράδοση συνολικά. Του φαινόταν εξωπραγματικό ότι θα το ανέβαζαν στα χέρια από τη σκάλα, αλλά γινόταν απότομα πιο βαρύ στα τελευταία τρία μέτρα. Του το έστησαν στη μέση του σαλονιού, ως έργο μοντέρνας τέχνης: "Το νέο μας ασύνδετο πλυντήριο". Οι συσκευές της καθημερινότητας γίνονται έργα τέχνης όταν βγουν από το χρηστικό τους περιβάλλον, μια διαδεδομένη ιδέα στο καλλιτεχνικό σύμπαν. Ο τεχνικός με την τσάντα άρχισε να συμπληρώνει μια φόρμα γράφοντας ότι δεν έγινε η εγκατάσταση επειδή και διότι. "Υπογράψτε" είπε στον Κώστα προτείνοντας το ραγισμένο μπικ του. Αυτός του απάντησε νευρικά: "Δεν υπογράφω τη δική σας δικιολογία, υπογράψτε την εσείς. Εγώ έχω άλλη άποψη." Ήταν για να σώσει την τιμή του; Σε ποιο ακροατήριο; Υπέγραψε την παραλαβή με το δικό του καθαρό στιλό.

Εμειναν μόνοι, αυτός και το πλυντήριο, σιωπηλό, λευκό, άσπιλο και καλυμμένο από πλαστικές ταινίες στη μέση του σαλονιού. Το μεγάλο κυκλικό παράθυρο του σκοτεινού κάδου τον κοίταζε σαν το μάτι του Πολύφημου. Όσο το κοίταζε κι αυτός, τόσο του έμπαινε η έμμονη ιδέα ότι θα έμενε εκεί για πάντα. Ότι θα έπλενε τα ρούχα στη μπανιέρα, ίσως να αγόραζε και μια σκάφη (αν υπήρχε ακόμη τέτοιο προϊόν στη αγορά). Ότι η μόνη λύση θα ήταν να το χάριζε σε φιλανθρωπικό σύλλογο. Ή ότι θα έβγαζε το νιπτήρα και τη λεκάνη από το βεσέ και θα το έκανε αποκλειστικό ναό πλύσης ρούχων. Μπήκε στο Ίντερνετ σε μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης και ζήτησε  οδηγίες αφαίρεσης λεκανών και νιπτήρων. Κατάλαβε ότι δεν ήταν δουλειά για να την κάνει μόνος του, παρά μόνο με υδραυλικό. Έβγαλε με το κινητό του μια σέλφι, την ανέβασε στο Ίνσταγκραμ με τίτλο "άνθρωπος και πλυντήριο". Πήρε πεντέξι λάικ σε μια ώρα.

Όμως είχε και καβάντζα, σχέδιο Β. Δεν είχε πει ο τεχνικός της κατασκευάστριας ότι θα έκαναν την εγκατάσταση εκείνοι και μάλιστα δωρεάν; Πήρε πάλι το σέρβις: "Είμαι εγώ που είχα πάρει την προπροηγούμενη Δευτέρα, και ήρθε ένας τεχνικός, ξέρει το πρόβλημα, μπορώ να του μιλήσω;" "Δεν μπορείτε απ' ευθείας, θα βρω ποιος είναι και θα σας τον στείλω εφόσον κλείσετε ραντεβού. Κοστίζει 59 ευρώ." "Μπορεί να χρειαστεί δεύτερο άτομο για να σηκώσει το πλυντήριο". "Τότε άλλα τριάντα." "Μα είχε πει ότι η εγκατάσταση αν αγοράσω από σας είναι δωρεάν." "Ναι, αλλά αγοράσατε από κατάστημα, όχι από μας." "Εκεί με έστειλαν οι ιστοσελίδες σας όταν πάτησα αγορά." "Έπρεπε να μας πάρετε τηλέφωνο να ζητήσετε αντικατάσταση. Μόνο έτσι γίνεται." "Κι εγώ γιατί να το ξέρω;" "Σας το είπε ο τεχνικός μας." "Και να μου το είπε δεν κρατούσα πρακτικά, ούτε μαγνητοφωνούσα." Ωστόσο η φωνή από την άλλη πλευρά ήταν ανένδοτη, οι κανόνες είναι αυτοί και είναι άκαμπτοι και φυσικά πάντοτε είναι προς όφελος της εταιρίας. Ο Κώστας συμφώνησε να πληρώσει τα κερατιάτικα, σκεπτόμενος επί πλέον ότι το μοντέλο αυτής της διάστασης το είχε επιλέξει ακριβώς επειδή είχε παρασυρθεί από τις οδηγίες του τεχνικού. "Ας έρθει να τα ξεμπερδέψει τουλάχιστον ο ίδιος που τα προκάλεσε" σκεφτόταν χαιρέκακα.

Την άλλη μέρα ο Κώστας το ξανασκέφτηκε. Κάλεσε ένα γνωστό του υδραυλικό, του είπε το πρόβλημα, αυτός έφερε μαζί του ένα βοηθό, το σήκωσαν μαζί και το πλυντήριο έφτασε στην τελική θέση του. Οι σωλήνες και τα καλώδια συνδέθηκαν. Ακύρωσε το ραντεβού εγκατάστασης των 89 ευρώ κι ετοιμάστηκε για την πρώτη εορταστική πλύση. Όλα εξελίχθηκαν κατ' ευχήν.

Δεν είχε όμως καλά καλά προλάβει να απολαύσει τον θρίαμβό του όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ακούστηκε μια χαρούμενη άγνωστη αντρική φωνή: "Τώρα που παραλάβατε το πλυντήριό σας θα θέλαμε να μας πείτε αν είστε ικανοποιημένος." Ο Κώστας φόρτωσε. Έμεινε αμίλητος για κάμποσα δευτερόλεπτα μέχρι να ξεπεράσει την έκπληξή του για το απύθμενο θράσος της Πι. Ύστερα κατάλαβε ότι η φωνή στην άλλη πλευρά της γραμμής δεν είχε ιδέα. Ότι ήταν άλλο ένα βήμα σε μια τυποποιημένη διαδικασία. Ότι δεν ήξερε η δεξιά τι ποιεί η αριστερά. Διηγήθηκε την ιστορία του όσο πιο ήρεμα και σύντομα μπορούσε, είπε για καθυστέρηση, για υπηρεσίες που δεν δόθηκαν, για το θέατρο των μεταφορέων, για το ότι στο Πι δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά. Η φωνή είπε με φανερή απογοήτευση και αμηχανία, πραγματική ή προσποιητή: "Βασικά εγώ δεν σας πήρα γι' αυτό, αλλά μάλλον δεν έχει νόημα να σας πω." "Πείτε μου ..." "Πήρα να σας ρωτήσω αν θέλετε να αγοράσετε πρόσθετη περίοδο εγγύησης." Ο Κώστας κατάλαβε ότι δεν βρισκόταν στο βήμα διαπίστωσης της ικανοποίησης του πελάτη, αλλά πιο πριν, στο βήμα πώλησης πρόσθετων υπηρεσιών. Όσα είχε πει ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Μερικές μέρες αργότερα και ενώ ήταν μπροστά στον υπολογιστή του είχε τη φαεινή ιδέα να τσεκάρει την Βρουμβρούμ. Ήταν υπαρκτή; Η ιστοσελίδα της εταιρίας μιλούσε για κορυφαία εμπειρία πελάτη σε παραδόσεις που γίνονται αυθημερόν, για εκατομμύρια αποστολών, για πολλές χιλιάδες αξιολογήσεων με μέσο όρο πολύ κοντά στα πέντε αστέρια που αντιστοιχούν στην ανώτατη ποιότητα υπηρεσίας. Υπήρχαν ακόμη φωτογραφίες με κοπάδια φορτηγών παρκαρισμένων στον περίβολο της εταιρίας. 

Στο Google Streets φαινόταν μια μάντρα με τρία φορτηγά μέσα, μπορεί όμως τα άλλα να έλειπαν. Σκέφτηκε να περάσει μόνος του μια Κυριακή που δε γίνονται παραδόσεις. Ήταν δύσπιστος γιατί λένε ότι στο Ίντερνετ μπορεί ένας σκύλος να δηλώνει ότι είναι άνθρωπος.